155817_470447553882_783328882_5804389_3127955_n
0

İnsan Kendine Neden Küser?

Dün gece yattığımda, her gece yaptığım gibi, “Yarın değişik bir gün olacak, yarın bir şeyler yapacağım” diye düşünmüş ve gözümü öyle yummuştum. Evet, her gece yarını düşünerek yatıyor, yarın kendim için yararlı bir şeyler yapacağımı düşünerek uyuyorum. Ta ki uyuyup, sabah gözümü açana kadar.

 

Güne erken başlamak ve artık belirli bir uyku düzeni oluşturmak için kurduğum telefon alarmım saat 10 da çalmaya başladı. Ama yine her gün olduğu gibi başımı yastıktan kaldırmadım ve “Kapat” tuşuna gitti elim. Yani yine kapatmış oldum, yine uyumuş oldum ve yine güne geç başladım. Ve ve yine dün gece hayal ettiğim, düşündüğüm   “yarın değişik bir gün olacak” iddiama ihanet ettim.

 

Artık kalktığımda her sabah yaptığım gibi, belki canlandırır umuduyla odama ışık girmesini engelleyen bordo renk perdelerimi hızla açtım. Ama hayal kırıklığına uğradım. Bugün, güneş yoktu, siyah bulutlar bordo perdelerimin yerini almış ve odama ışık girmesine engel olmuştu. Ve o dakika anladım, bugün değişik bir gün olmayacaktı. Karanlık beni sıkar, bir şeyler yapmama engel olur ve sebepsiz yorgunluk ve hüzün çöktürür. Ve öyle oldu da, yine oldu, her zaman olduğu gibi oldu. Bugün, yine bir şey yapmadım.

 

İşte insan bu yüzden küser kendine, bu yüzden kızar. Kendine ihanettir bu. Kendine verdiğin sözleri tutmadığında, uyuşukluğa yani atalete yenildiğinde insan kendinden nefret eder. Vicdan azabı çeker. Aynı ödevini yapmamış, yarın okulda ne yapacağını bilemeyen bir çocuk gibi. Ödevlerimi yapmıyorum, kendime verdiğim ödevleri yapmıyorum ve vicdan azabı çekip, kendime çok kızıyorum!

 

 

220 views

evrenbaser

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir